श्री-स्कान्दपुराणान्तर्गत-मार्गशीर्ष-माहात्म्ये कृष्ण-नाम-माहात्म्यम् shlokacount31 वक्तव्यमेव यत्प्रोक्तं तच्छृणुष्व समाहितः कथयिष्ये तव प्रीत्या अपि गुह्यतरं मम मम नाम प्रवक्तव्यं सहे चैव विशेषतः कृष्णकृष्णेति वक्तव्यं मम प्रीतिकरं परम् प्रतिज्ञैषा च मे पुत्र न जानन्ति सुरासुराः मनसा कर्मणा वाचा यो मे शरणमागतः स हि सर्वामवाप्नोति कामनामिह लौकिकीम् सर्वोत्कृष्टं च वैकुण्ठं मत्प्रियां कमलामपि कृष्णकृष्णेति कृष्णेति यो मां स्मरति नित्यशः जलं भित्त्वा यथा पद्मं नरकादुद्धराम्यहम् विनोदेनापि दम्भेन मौढ्याल्लोभाच्छलादपि यो मां भजत्यसौ वत्स मद्भक्तो नावसीदति ये वै पठन्ति कृष्णेति मरणे पर्युपस्थिते यदि पापयुताः पुत्र न पश्यन्ति यमं क्वचित् पूर्वे वयसि पापानि कृतान्यपि च कृत्स्नशः अन्तकाले च कृष्णेति स्मृत्वा मामेत्यसंशयम् नमः कृष्णाय महते विवशोऽपि वदेद्यदि ध्रुवं पदमवाप्नोति मरणे पर्युपस्थिते श्रीकृष्णेति कृतोच्चारैः प्राणैर्यदि वियुज्यते दूरस्थः पश्यति च तं स्वर्गतं प्रेतनायकः श्मशाने यदि रथ्यायां कृष्णकृष्णेति जल्पति म्रियते यदि चेत्पुत्र मामेवैति न संशयः दर्शनान्मम भक्तानां मृत्युमाप्नोति यः क्वचित् विना मत्स्मरणात्पुत्र मुक्तिमेति स मानवः पापानलस्य दीप्तस्य भयं मा कुरु पुत्रक श्रीकृष्णनाममेघोत्थैः सिच्यते नीरबिन्दुभिः कलिकालभुजङ्गस्य तीक्ष्णदंष्ट्रस्य किं भयम् श्रीकृष्णनामदारूत्थवह्निदग्धः स नश्यति पापपावकदग्धानां कर्मचेष्टावियोगिनाम् भेषजं नास्ति मर्त्यानां श्रीकृष्णस्मरणं विना प्रयागे वै यथा गङ्गा शुक्लतीर्थे च नर्मदा सरस्वती कुरुक्षेत्रे तद्वच्छ्रीकृष्णकीर्तनम् भवाम्भोधिनिमग्नानां महापापोर्मिपातिनाम् न गतिर्मानवानां च श्रीकृष्णस्मरणं विना मृत्युकालेऽपि मर्त्यानां पापिनां तदनिच्छताम् गच्छतां नास्ति पाथेयं श्रीकृष्णस्मरणं विना तत्र पुत्र गया काशी पुष्करं कुरुजाङ्गलम् प्रत्यहं मन्दिरे यस्य कृष्णकृष्णेति कीर्तनम् जीवितं जन्मसाफल्यं सुखं तस्यैव सार्थकम् सततं रसना यस्य कृष्णकृष्णेति जल्पति सकृदुच्चरितं येन हरिरित्यक्षरद्वयम् बद्धः परिकरस्तेन मोक्षाय गमनं प्रति नाम्नोऽस्य यावती शक्तिः पापनिर्दहने मम तावत्कर्तुं न शक्नोति पातकं पातकी जनः नापविद्धं भवेत् तस्य शरीरं नैव मानसम् न पापं न च वैक्लव्यं कृष्णकृष्णेति कीर्तनात् श्रीकृष्णेति वचः पथ्यं न त्यजेद् यः कलौ नरः पापामयो वै न भवेत्कलौ तस्यैव मानसे श्रीकृष्णेति प्रजल्पन्तं दक्षिणाशापतिर्नरम् श्रुत्वा मार्जयते पापं तस्य जन्मशतार्जितम् चान्द्रायणशतैः पापं पराकाणां सहस्रकैः यन्नापयाति तद्याति कृष्णकृष्णेति कीर्तनात् नान्याभिर्नामकोटीभिस्तोषो मम भवेत् क्वचित् श्रीकृष्णेति कृतोच्चारे प्रीतिरेवाधिकाधिका चन्द्रसूर्योपरागैस्तु कोटीभिर्यत्फलं स्मृतम् तत्फलं समवाप्नोति कृष्णकृष्णेति कीर्तनात् गुरुदाराभिगमनं हेमस्तेयादि पातकम् श्रीकृष्णकीर्तनाद् याति घर्मतप्तं हिमं यथा युक्तो यदि महापापैरगम्यागमनादिभिः मुच्यते चान्तकालेऽपि सकृच्छ्रीकृष्णकीर्तनात् अविशुद्धमना यस्तु विनाऽप्याचारवर्तनात् प्रेतत्वं सोऽपि नाऽऽप्नोति अन्ते श्रीकृष्णकीर्तनात् मुखे भवतु मा जिह्वाऽसती यातु रसातलम् न सा चेत् कलिकाले या श्रीकृष्णगुणवादिनी स्ववक्त्रे परवक्त्रे च वन्द्या जिह्वा प्रयत्नतः कुरुते या कलौ पुत्र श्रीकृष्णगुणकीर्तनम् पापवल्ली मुखे तस्य जिह्वारूपेण कीर्त्यते या न वक्ति दिवारात्रौ श्रीकृष्णगुणकीर्तनम् पततां शतखण्डा तु सा जिह्वा रोगरूपिणी श्रीकृष्णकृष्णकृष्णेति श्रीकृष्णेति न जल्पति श्रीकृष्णनाममाहात्म्यं प्रातरुत्थाय यः पठेत् तस्याऽहं श्रेयसां दाता भवाम्येव न संशयः श्रीकृष्णनाममाहात्म्यं त्रिसन्ध्यं हि पठेत् तु यः सर्वान्कामानवाप्नोति स मृतः परमां गतिम् ॥इति श्रीस्कान्दे महापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां द्वितीये वैष्णवखण्डे ब्रह्मविष्णुसंवादे मार्गशीर्षमासमाहात्म्ये श्रीकृष्णनाममाहात्म्यवर्णनं नाम पञ्चदशोऽध्यायः॥

శ్రీ-స్కాన్దపురాణాన్తర్గత-మార్గశీర్ష-మాహాత్మ్యే కృష్ణ-నామ-మాహాత్మ్యమ్ shlokacount31 వక్తవ్యమేవ యత్ప్రోక్తం తచ్ఛృణుష్వ సమాహితః కథయిష్యే తవ ప్రీత్యా అపి గుహ్యతరం మమ మమ నామ ప్రవక్తవ్యం సహే చైవ విశేషతః కృష్ణకృష్ణేతి వక్తవ్యం మమ ప్రీతికరం పరమ్ ప్రతిజ్ఞైషా చ మే పుత్ర న జానన్తి సురాసురాః మనసా కర్మణా వాచా యో మే శరణమాగతః స హి సర్వామవాప్నోతి కామనామిహ లౌకికీమ్ సర్వోత్కృష్టం చ వైకుణ్ఠం మత్ప్రియాం కమలామపి కృష్ణకృష్ణేతి కృష్ణేతి యో మాం స్మరతి నిత్యశః జలం భిత్త్వా యథా పద్మం నరకాదుద్ధరామ్యహమ్ వినోదేనాపి దమ్భేన మౌఢ్యాల్లోభాచ్ఛలాదపి యో మాం భజత్యసౌ వత్స మద్భక్తో నావసీదతి యే వై పఠన్తి కృష్ణేతి మరణే పర్యుపస్థితే యది పాపయుతాః పుత్ర న పశ్యన్తి యమం క్వచిత్ పూర్వే వయసి పాపాని కృతాన్యపి చ కృత్స్నశః అన్తకాలే చ కృష్ణేతి స్మృత్వా మామేత్యసంశయమ్ నమః కృష్ణాయ మహతే వివశోఽపి వదేద్యది ధ్రువం పదమవాప్నోతి మరణే పర్యుపస్థితే శ్రీకృష్ణేతి కృతోచ్చారైః ప్రాణైర్యది వియుజ్యతే దూరస్థః పశ్యతి చ తం స్వర్గతం ప్రేతనాయకః శ్మశానే యది రథ్యాయాం కృష్ణకృష్ణేతి జల్పతి మ్రియతే యది చేత్పుత్ర మామేవైతి న సంశయః దర్శనాన్మమ భక్తానాం మృత్యుమాప్నోతి యః క్వచిత్ వినా మత్స్మరణాత్పుత్ర ముక్తిమేతి స మానవః పాపానలస్య దీప్తస్య భయం మా కురు పుత్రక శ్రీకృష్ణనామమేఘోత్థైః సిచ్యతే నీరబిన్దుభిః కలికాలభుజఙ్గస్య తీక్ష్ణదంష్ట్రస్య కిం భయమ్ శ్రీకృష్ణనామదారూత్థవహ్నిదగ్ధః స నశ్యతి పాపపావకదగ్ధానాం కర్మచేష్టావియోగినామ్ భేషజం నాస్తి మర్త్యానాం శ్రీకృష్ణస్మరణం వినా ప్రయాగే వై యథా గఙ్గా శుక్లతీర్థే చ నర్మదా సరస్వతీ కురుక్షేత్రే తద్వచ్ఛ్రీకృష్ణకీర్తనమ్ భవామ్భోధినిమగ్నానాం మహాపాపోర్మిపాతినామ్ న గతిర్మానవానాం చ శ్రీకృష్ణస్మరణం వినా మృత్యుకాలేఽపి మర్త్యానాం పాపినాం తదనిచ్ఛతామ్ గచ్ఛతాం నాస్తి పాథేయం శ్రీకృష్ణస్మరణం వినా తత్ర పుత్ర గయా కాశీ పుష్కరం కురుజాఙ్గలమ్ ప్రత్యహం మన్దిరే యస్య కృష్ణకృష్ణేతి కీర్తనమ్ జీవితం జన్మసాఫల్యం సుఖం తస్యైవ సార్థకమ్ సతతం రసనా యస్య కృష్ణకృష్ణేతి జల్పతి సకృదుచ్చరితం యేన హరిరిత్యక్షరద్వయమ్ బద్ధః పరికరస్తేన మోక్షాయ గమనం ప్రతి నామ్నోఽస్య యావతీ శక్తిః పాపనిర్దహనే మమ తావత్కర్తుం న శక్నోతి పాతకం పాతకీ జనః నాపవిద్ధం భవేత్ తస్య శరీరం నైవ మానసమ్ న పాపం న చ వైక్లవ్యం కృష్ణకృష్ణేతి కీర్తనాత్ శ్రీకృష్ణేతి వచః పథ్యం న త్యజేద్ యః కలౌ నరః పాపామయో వై న భవేత్కలౌ తస్యైవ మానసే శ్రీకృష్ణేతి ప్రజల్పన్తం దక్షిణాశాపతిర్నరమ్ శ్రుత్వా మార్జయతే పాపం తస్య జన్మశతార్జితమ్ చాన్ద్రాయణశతైః పాపం పరాకాణాం సహస్రకైః యన్నాపయాతి తద్యాతి కృష్ణకృష్ణేతి కీర్తనాత్ నాన్యాభిర్నామకోటీభిస్తోషో మమ భవేత్ క్వచిత్ శ్రీకృష్ణేతి కృతోచ్చారే ప్రీతిరేవాధికాధికా చన్ద్రసూర్యోపరాగైస్తు కోటీభిర్యత్ఫలం స్మృతమ్ తత్ఫలం సమవాప్నోతి కృష్ణకృష్ణేతి కీర్తనాత్ గురుదారాభిగమనం హేమస్తేయాది పాతకమ్ శ్రీకృష్ణకీర్తనాద్ యాతి ఘర్మతప్తం హిమం యథా యుక్తో యది మహాపాపైరగమ్యాగమనాదిభిః ముచ్యతే చాన్తకాలేఽపి సకృచ్ఛ్రీకృష్ణకీర్తనాత్ అవిశుద్ధమనా యస్తు వినాఽప్యాచారవర్తనాత్ ప్రేతత్వం సోఽపి నాఽఽప్నోతి అన్తే శ్రీకృష్ణకీర్తనాత్ ముఖే భవతు మా జిహ్వాఽసతీ యాతు రసాతలమ్ న సా చేత్ కలికాలే యా శ్రీకృష్ణగుణవాదినీ స్వవక్త్రే పరవక్త్రే చ వన్ద్యా జిహ్వా ప్రయత్నతః కురుతే యా కలౌ పుత్ర శ్రీకృష్ణగుణకీర్తనమ్ పాపవల్లీ ముఖే తస్య జిహ్వారూపేణ కీర్త్యతే యా న వక్తి దివారాత్రౌ శ్రీకృష్ణగుణకీర్తనమ్ పతతాం శతఖణ్డా తు సా జిహ్వా రోగరూపిణీ శ్రీకృష్ణకృష్ణకృష్ణేతి శ్రీకృష్ణేతి న జల్పతి శ్రీకృష్ణనామమాహాత్మ్యం ప్రాతరుత్థాయ యః పఠేత్ తస్యాఽహం శ్రేయసాం దాతా భవామ్యేవ న సంశయః శ్రీకృష్ణనామమాహాత్మ్యం త్రిసన్ధ్యం హి పఠేత్ తు యః సర్వాన్కామానవాప్నోతి స మృతః పరమాం గతిమ్ ॥ఇతి శ్రీస్కాన్దే మహాపురాణే ఏకాశీతిసాహస్ర్యాం సంహితాయాం ద్వితీయే వైష్ణవఖణ్డే బ్రహ్మవిష్ణుసంవాదే మార్గశీర్షమాసమాహాత్మ్యే శ్రీకృష్ణనామమాహాత్మ్యవర్ణనం నామ పఞ్చదశోఽధ్యాయః॥

śrī-skāndapurāṇāntargata-mārgaśīrṣa-māhātmye kṛṣṇa-nāma-māhātmyam shlokacount31 vaktavyameva yatproktaṃ tacchṛṇuṣva samāhitaḥ kathayiṣye tava prītyā api guhyataraṃ mama mama nāma pravaktavyaṃ sahe caiva viśeṣataḥ kṛṣṇakṛṣṇeti vaktavyaṃ mama prītikaraṃ param pratijñaiṣā ca me putra na jānanti surāsurāḥ manasā karmaṇā vācā yo me śaraṇamāgataḥ sa hi sarvāmavāpnoti kāmanāmiha laukikīm sarvotkṛṣṭaṃ ca vaikuṇṭhaṃ matpriyāṃ kamalāmapi kṛṣṇakṛṣṇeti kṛṣṇeti yo māṃ smarati nityaśaḥ jalaṃ bhittvā yathā padmaṃ narakāduddharāmyaham vinodenāpi dambhena mauḍhyāllobhācchalādapi yo māṃ bhajatyasau vatsa madbhakto nāvasīdati ye vai paṭhanti kṛṣṇeti maraṇe paryupasthite yadi pāpayutāḥ putra na paśyanti yamaṃ kvacit pūrve vayasi pāpāni kṛtānyapi ca kṛtsnaśaḥ antakāle ca kṛṣṇeti smṛtvā māmetyasaṃśayam namaḥ kṛṣṇāya mahate vivaśo'pi vadedyadi dhruvaṃ padamavāpnoti maraṇe paryupasthite śrīkṛṣṇeti kṛtoccāraiḥ prāṇairyadi viyujyate dūrasthaḥ paśyati ca taṃ svargataṃ pretanāyakaḥ śmaśāne yadi rathyāyāṃ kṛṣṇakṛṣṇeti jalpati mriyate yadi cetputra māmevaiti na saṃśayaḥ darśanānmama bhaktānāṃ mṛtyumāpnoti yaḥ kvacit vinā matsmaraṇātputra muktimeti sa mānavaḥ pāpānalasya dīptasya bhayaṃ mā kuru putraka śrīkṛṣṇanāmameghotthaiḥ sicyate nīrabindubhiḥ kalikālabhujaṅgasya tīkṣṇadaṃṣṭrasya kiṃ bhayam śrīkṛṣṇanāmadārūtthavahnidagdhaḥ sa naśyati pāpapāvakadagdhānāṃ karmaceṣṭāviyoginām bheṣajaṃ nāsti martyānāṃ śrīkṛṣṇasmaraṇaṃ vinā prayāge vai yathā gaṅgā śuklatīrthe ca narmadā sarasvatī kurukṣetre tadvacchrīkṛṣṇakīrtanam bhavāmbhodhinimagnānāṃ mahāpāpormipātinām na gatirmānavānāṃ ca śrīkṛṣṇasmaraṇaṃ vinā mṛtyukāle'pi martyānāṃ pāpināṃ tadanicchatām gacchatāṃ nāsti pātheyaṃ śrīkṛṣṇasmaraṇaṃ vinā tatra putra gayā kāśī puṣkaraṃ kurujāṅgalam pratyahaṃ mandire yasya kṛṣṇakṛṣṇeti kīrtanam jīvitaṃ janmasāphalyaṃ sukhaṃ tasyaiva sārthakam satataṃ rasanā yasya kṛṣṇakṛṣṇeti jalpati sakṛduccaritaṃ yena harirityakṣaradvayam baddhaḥ parikarastena mokṣāya gamanaṃ prati nāmno'sya yāvatī śaktiḥ pāpanirdahane mama tāvatkartuṃ na śaknoti pātakaṃ pātakī janaḥ nāpaviddhaṃ bhavet tasya śarīraṃ naiva mānasam na pāpaṃ na ca vaiklavyaṃ kṛṣṇakṛṣṇeti kīrtanāt śrīkṛṣṇeti vacaḥ pathyaṃ na tyajed yaḥ kalau naraḥ pāpāmayo vai na bhavetkalau tasyaiva mānase śrīkṛṣṇeti prajalpantaṃ dakṣiṇāśāpatirnaram śrutvā mārjayate pāpaṃ tasya janmaśatārjitam cāndrāyaṇaśataiḥ pāpaṃ parākāṇāṃ sahasrakaiḥ yannāpayāti tadyāti kṛṣṇakṛṣṇeti kīrtanāt nānyābhirnāmakoṭībhistoṣo mama bhavet kvacit śrīkṛṣṇeti kṛtoccāre prītirevādhikādhikā candrasūryoparāgaistu koṭībhiryatphalaṃ smṛtam tatphalaṃ samavāpnoti kṛṣṇakṛṣṇeti kīrtanāt gurudārābhigamanaṃ hemasteyādi pātakam śrīkṛṣṇakīrtanād yāti gharmataptaṃ himaṃ yathā yukto yadi mahāpāpairagamyāgamanādibhiḥ mucyate cāntakāle'pi sakṛcchrīkṛṣṇakīrtanāt aviśuddhamanā yastu vinā'pyācāravartanāt pretatvaṃ so'pi nā''pnoti ante śrīkṛṣṇakīrtanāt mukhe bhavatu mā jihvā'satī yātu rasātalam na sā cet kalikāle yā śrīkṛṣṇaguṇavādinī svavaktre paravaktre ca vandyā jihvā prayatnataḥ kurute yā kalau putra śrīkṛṣṇaguṇakīrtanam pāpavallī mukhe tasya jihvārūpeṇa kīrtyate yā na vakti divārātrau śrīkṛṣṇaguṇakīrtanam patatāṃ śatakhaṇḍā tu sā jihvā rogarūpiṇī śrīkṛṣṇakṛṣṇakṛṣṇeti śrīkṛṣṇeti na jalpati śrīkṛṣṇanāmamāhātmyaṃ prātarutthāya yaḥ paṭhet tasyā'haṃ śreyasāṃ dātā bhavāmyeva na saṃśayaḥ śrīkṛṣṇanāmamāhātmyaṃ trisandhyaṃ hi paṭhet tu yaḥ sarvānkāmānavāpnoti sa mṛtaḥ paramāṃ gatim ||iti śrīskānde mahāpurāṇe ekāśītisāhasryāṃ saṃhitāyāṃ dvitīye vaiṣṇavakhaṇḍe brahmaviṣṇusaṃvāde mārgaśīrṣamāsamāhātmye śrīkṛṣṇanāmamāhātmyavarṇanaṃ nāma pañcadaśo'dhyāyaḥ||