शीतलाष्टकम् अस्य श्रीशीतलास्तोत्रस्य महादेव ऋषिः।\\ अनुष्टुप् छन्दः। शीतला देवता। लक्ष्मीर्बीजम्।\\ भवानी शक्तिः। सर्वविस्फोटकनिवृत्यर्थे जपे विनियोगः॥\\ ईश्वर उवाच वन्देऽहं शीतलां देवीं रासभस्थां दिगम्बराम् मार्जनीकलशोपेतां शूर्पालङ्कृतमस्तकाम् वन्देऽहं शीतलां देवीं सर्वरोगभयापहाम् यामासाद्य निवर्तेत विस्फोटकभयं महत् शीतले शीतले चेति यो ब्रूयाद्दाहपीडितः विस्फोटकभयं घोरं क्षिप्रं तस्य प्रणश्यति यस्त्वामुदकमध्ये तु ध्यात्वा सम्पूजयेन्नरः विस्फोटकभयं घोरं गृहे तस्य न जायते शीतले ज्वरदग्धस्य पूतिगन्धयुतस्य च प्रणष्टचक्षुषः पुंसस्त्वामाहुर्जीवनौषधम् शीतले तनुजान् रोगान् नृणां हरसि दुस्त्यजान् विस्फोटकविदीर्णानां त्वमेकाऽमृतवर्षिणी गलगण्डग्रहा रोगा ये चान्ये दारुणा नृणाम् त्वदनुध्यानमात्रेण शीतले यान्ति सङ्क्षयम् न मन्त्रो नौषधं तस्य पापरोगस्य विद्यते त्वामेकां शीतले धात्रीं नान्यां पश्यामि देवताम् मृणालतन्तुसदृशीं नाभिहृन्मध्यसंस्थिताम् यस्त्वां सञ्चिन्तयेद्देवि तस्य मृत्युर्न जायते अष्टकं शीतलादेव्या यो नरः प्रपठेत्सदा विस्फोटकभयं घोरं गृहे तस्य न जायते श्रोतव्यं पठितव्यं च श्रद्धाभक्तिसमन्वितैः उपसर्गविनाशाय परं स्वस्त्ययनं महत् शीतले त्वं जगन्माता शीतले त्वं जगत्पिता शीतले त्वं जगद्धात्री शीतलायै नमो नमः रासभो गर्दभश्चैव खरो वैशाखनन्दनः शीतलावाहनश्चैव दूर्वाकन्दनिकृन्तनः एतानि खरनामानि शीतलाग्रे तु यः पठेत् तस्य गेहे शिशूनां च शीतलारुङ् न जायते शीतलाष्टकमेवेदं न देयं यस्यकस्यचित् दातव्यं च सदा तस्मै श्रद्धाभक्तियुताय वै ॥इति श्री-स्कान्दपुराणे श्री-शीतलाष्टकं सम्पूर्णम्॥

శీతలాష్టకమ్ అస్య శ్రీశీతలాస్తోత్రస్య మహాదేవ ఋషిః।\\ అనుష్టుప్ ఛన్దః। శీతలా దేవతా। లక్ష్మీర్బీజమ్।\\ భవానీ శక్తిః। సర్వవిస్ఫోటకనివృత్యర్థే జపే వినియోగః॥\\ ఈశ్వర ఉవాచ వన్దేఽహం శీతలాం దేవీం రాసభస్థాం దిగమ్బరామ్ మార్జనీకలశోపేతాం శూర్పాలఙ్కృతమస్తకామ్ వన్దేఽహం శీతలాం దేవీం సర్వరోగభయాపహామ్ యామాసాద్య నివర్తేత విస్ఫోటకభయం మహత్ శీతలే శీతలే చేతి యో బ్రూయాద్దాహపీడితః విస్ఫోటకభయం ఘోరం క్షిప్రం తస్య ప్రణశ్యతి యస్త్వాముదకమధ్యే తు ధ్యాత్వా సమ్పూజయేన్నరః విస్ఫోటకభయం ఘోరం గృహే తస్య న జాయతే శీతలే జ్వరదగ్ధస్య పూతిగన్ధయుతస్య చ ప్రణష్టచక్షుషః పుంసస్త్వామాహుర్జీవనౌషధమ్ శీతలే తనుజాన్ రోగాన్ నృణాం హరసి దుస్త్యజాన్ విస్ఫోటకవిదీర్ణానాం త్వమేకాఽమృతవర్షిణీ గలగణ్డగ్రహా రోగా యే చాన్యే దారుణా నృణామ్ త్వదనుధ్యానమాత్రేణ శీతలే యాన్తి సఙ్క్షయమ్ న మన్త్రో నౌషధం తస్య పాపరోగస్య విద్యతే త్వామేకాం శీతలే ధాత్రీం నాన్యాం పశ్యామి దేవతామ్ మృణాలతన్తుసదృశీం నాభిహృన్మధ్యసంస్థితామ్ యస్త్వాం సఞ్చిన్తయేద్దేవి తస్య మృత్యుర్న జాయతే అష్టకం శీతలాదేవ్యా యో నరః ప్రపఠేత్సదా విస్ఫోటకభయం ఘోరం గృహే తస్య న జాయతే శ్రోతవ్యం పఠితవ్యం చ శ్రద్ధాభక్తిసమన్వితైః ఉపసర్గవినాశాయ పరం స్వస్త్యయనం మహత్ శీతలే త్వం జగన్మాతా శీతలే త్వం జగత్పితా శీతలే త్వం జగద్ధాత్రీ శీతలాయై నమో నమః రాసభో గర్దభశ్చైవ ఖరో వైశాఖనన్దనః శీతలావాహనశ్చైవ దూర్వాకన్దనికృన్తనః ఏతాని ఖరనామాని శీతలాగ్రే తు యః పఠేత్ తస్య గేహే శిశూనాం చ శీతలారుఙ్ న జాయతే శీతలాష్టకమేవేదం న దేయం యస్యకస్యచిత్ దాతవ్యం చ సదా తస్మై శ్రద్ధాభక్తియుతాయ వై ॥ఇతి శ్రీ-స్కాన్దపురాణే శ్రీ-శీతలాష్టకం సమ్పూర్ణమ్॥

śītalāṣṭakam asya śrīśītalāstotrasya mahādeva ṛṣiḥ|\\ anuṣṭup chandaḥ| śītalā devatā| lakṣmīrbījam|\\ bhavānī śaktiḥ| sarvavisphoṭakanivṛtyarthe jape viniyogaḥ||\\ īśvara uvāca vande'haṃ śītalāṃ devīṃ rāsabhasthāṃ digambarām mārjanīkalaśopetāṃ śūrpālaṅkṛtamastakām vande'haṃ śītalāṃ devīṃ sarvarogabhayāpahām yāmāsādya nivarteta visphoṭakabhayaṃ mahat śītale śītale ceti yo brūyāddāhapīḍitaḥ visphoṭakabhayaṃ ghoraṃ kṣipraṃ tasya praṇaśyati yastvāmudakamadhye tu dhyātvā sampūjayennaraḥ visphoṭakabhayaṃ ghoraṃ gṛhe tasya na jāyate śītale jvaradagdhasya pūtigandhayutasya ca praṇaṣṭacakṣuṣaḥ puṃsastvāmāhurjīvanauṣadham śītale tanujān rogān nṛṇāṃ harasi dustyajān visphoṭakavidīrṇānāṃ tvamekā'mṛtavarṣiṇī galagaṇḍagrahā rogā ye cānye dāruṇā nṛṇām tvadanudhyānamātreṇa śītale yānti saṅkṣayam na mantro nauṣadhaṃ tasya pāparogasya vidyate tvāmekāṃ śītale dhātrīṃ nānyāṃ paśyāmi devatām mṛṇālatantusadṛśīṃ nābhihṛnmadhyasaṃsthitām yastvāṃ sañcintayeddevi tasya mṛtyurna jāyate aṣṭakaṃ śītalādevyā yo naraḥ prapaṭhetsadā visphoṭakabhayaṃ ghoraṃ gṛhe tasya na jāyate śrotavyaṃ paṭhitavyaṃ ca śraddhābhaktisamanvitaiḥ upasargavināśāya paraṃ svastyayanaṃ mahat śītale tvaṃ jaganmātā śītale tvaṃ jagatpitā śītale tvaṃ jagaddhātrī śītalāyai namo namaḥ rāsabho gardabhaścaiva kharo vaiśākhanandanaḥ śītalāvāhanaścaiva dūrvākandanikṛntanaḥ etāni kharanāmāni śītalāgre tu yaḥ paṭhet tasya gehe śiśūnāṃ ca śītalāruṅ na jāyate śītalāṣṭakamevedaṃ na deyaṃ yasyakasyacit dātavyaṃ ca sadā tasmai śraddhābhaktiyutāya vai ||iti śrī-skāndapurāṇe śrī-śītalāṣṭakaṃ sampūrṇam||